My name is Cinderella, though I prefer Cindy when we speak English. I am born in the Netherlands in 1972. I have greatly enjoyed all my educations, and I was lucky enough to choose what I wanted. They were all about art: textile crafts, sewing, advertising design, decorative techniques (painting) and fashion design, which lasted till my 25th birthday. First I worked a few years as a photographer when I decided I wanted to exchange a 3 week annual holiday for a different lifestyle altogether. That as a nomadic one, roaming the beautiful Earth we’re living on.

I left with a backpack; one year, two years and three years on end. Coming back when the money was finished I worked as a saleswoman in the fashion industry, always wondering who made the clothes I sold.

On each travel I bought textile because that has always been one of my beloved pursuits, roaming the souks, markets and bazaars. I try to dress in the local style, primp myself as traditionally as I can without overdoing so. And because I have spent many a school years fabricate dying techniques, applications and sewing I quickly notice each country its time-honored style.

Every smile is a direct achievement

Intrigued by tailors, like I am myself, I try to have them sew a set of clothes exactly the way I want it, which often results in quite a total misfit. Then I have to ask them to do it over, and over. I try to enhance the apprentice skills or I am just thrilled by the old tailor his abilities on a machine driven by hand. I am in wonderment by little factories who print delicate cotton by wooden blocks. I am a little sad by people who dye textile by the hundreds of meters, often in poor conditions. I smile at the person who sell their goods for an honest price, how hard I try to bargain. I am sad when I see the nomadic tribes exchanging their highly decorated textile for money. I am amazed by how many hours handwork can be in certain garments, or how many people are working on one cloth. I find it utterly funny when salesman try to mystify me with real silk and real wool. I smile when a man in Yemen says I look good in their traditional outfit (all black and veiled). I can watch people’s clothes for hours on end, letting it slowly slide through my hand, acknowledging each thread, each sequin and each bead. I am confused when I find out the most beautiful textile in West Africa comes from the Netherlands. I can’t restrain a laughter when I am dressed traditional in Liberia and the local women dressed in T-shirt and short compliment my style. Seeing a traditional women top I see the pattern for my own translation. I am thrilled when I stumble upon long forgotten  treasuries of local style adorments too highly decorated for the new generation. Excited when I meet a woman selling fashionable textile and support the craftswomen with it.

In short: I love dressing up local style and bring a little of nomadic style to each of us who equally likes so.

One of my goals is to live a self-sustainable life style. I am not happy with the way many people consume, whether it be natural sources, unnatural generated energy or unthoughtful goods. Without thinking and with no awareness of the world we are living in, nor the people producing it, nor their life conditions. I can’t change the world, and I am not trying to do so. What I do is living with less and the things I already have treasure and use, over and over and over.

Giving things away I do when I haven’t use them for some years. And with every new item I buy, another must go out. This, of course, arises from a life on a bicycle; I can only carry so much. When I am off the bicycle I rather reuse items made from textile, I might transform them for example. Therefor I rather see timeless designs instead of fashionable items good for one season. Often we wear clothing or accessories one season to throw them away or have them handed over to some charity, at least that suits one’s conscience. What I’ve seen is that those clothes are being sold in the markets and along roadsides in Africa, nobody wanting them. Not only that, with this ‘charity’ we deprive people of their local clothing style, even making demands for tailoring and embroidering less popular.

All I am already doing I would love to see translated in this venture.

Now, you may wonder about the cup of tea on the photo above? That is because I believe in slow living. In taking time out for watching what is around us. For contemplating all that’s going on, both inside as exterior. I believe in thoughtful undertakings, not excluding impulses, and where is this better accompanied with than a cup of chai? Or coffee, of course.

Mijn naam is Cinderella, geboren in Nederland in 1972. Met veel plezier denk ik terug aan mijn studietijd, een periode waar ik ontzettend van genoten heb. De richtingen waarvoor ik koos hadden allemaal met kunstzinnigheid te maken: textiele vormgeving, naaien, publicitaire vormgeving, decoratieve technieken (schilderen) en kledingontwerp. Tot en met mijn 25ste levensjaar genoot ik hiervan waarna ik als fotograaf aan de slag ging. Ik werkte 3 jaar en toen wist ik het wel: dit is niet wat ik wil, 3 weken vakantie op een jaar. Ik wilde een soort modern nomade zijn die deze prachtige wereldbol ontdekt. En zo geschiedde…
Ik vertrok met een rugzak; een jaar, twee jaar en vervolgens drie jaar aan een stuk. Telkens wanneer het geld op was kwam ik terug en werkte ik als een verkoopster in luxe kledingzaken, altijd mijzelf afvragend wie de kleding gemaakt had.
Op elke reis kocht ik textiel, een van mijn geliefde bezigheden is. Struinen door souks, bazaars, en markten terwijl ik me helemaal heb aangepast aan de lokale dresscode. En omdat ik vele schooljaren besteed heb aan kleur- en verftechnieken, stofbewerkingen en naaien ontdekte ik al gauw elk land zijn eigen stijl.
Elke lach is een direct prestatie
Geïntrigeerd door kleermakers, zoals ik zelf ook ben, probeer ik hen een set kleding te laten naaien, iets dat vaak uitloopt op een mislukking. De simpele Afrikaanse jurk die ik passend wil hebben zakt over mijn schouders naar beneden en zo gebeurd het dat ik de jonge leerling een paar kneepjes van het vak bijleer. Terwijl ik een oude man op zijn hand gedreven machine alleen maar vertederd aan kijk. Ik ben verwonderd over de kleine fabriekjes waar delicate katoen met houten blokken bedrukt wordt. Ik ben verdrietig wanneer ik mensen textiel zie verven, honderden meters lang en in zeer slechte werkomstandigheden. Ik moet lachen om de persoon die zijn of haar waar voor een eerlijke prijs verkoopt, hoe hard ik ook probeer af te bieden. Ik ben terneergeslagen wanneer ik nomadisch volk hun zeer gedecoreerd textiel zie verwisselen voor geld. Ik ben onder de indruk hoeveel uren werk er in een bepaald kledingstuk kan zitten, of hoeveel mensen er aan een omslagdoek hebben gewerkt. Ik vind het zeer grappig wanneer een verkoper mystiek probeert te zijn over zijn echte wol en echte zijde. Ik glimlach zoals toen een man in Yemen me complimenteerde met mijn aan het land aangepaste looks; geheel zwart in een lange synthetische jurk en bijpassende sluier. Het was trouwens geen jurk voor 40-plussers maar een mooi slank modelletje. Ik kan bepaalde mensen hun kledingstijl uren bewonderen, het textiel door mijn handen laten glijden, elke draad bekijken, elke paillet en kraal bezien. Ik was verward toen ik ontdekte dat West-Afrikaans meest luxueuze textiel in Nederland is gemaakt. Ik kan mijn lach niet onderdrukken wanneer ik geheel traditioneel gekleed ga in Liberia en complimenten ontvang van lokale vrouwen in T-shirt en short. Het zien van een traditionele top is het zien van een eigen vertaling ervan. Ik ben verheugd wanneer ik lang vergeten schatten vind die te veel van het goede zijn voor de huidige generatie. Ik raak blij opgewonden wanneer een vrouw modieuze spullen verkoopt om de ambachtelijke makers ervan te steunen.
Kortom: ik hou ervan om me lokaal uit te dossen en om dat beetje nomadische, naar degene die dat ook zo voelt, over te brengen.
Een van mijn doelen is om zo duurzaam mogelijk te leven. Ik ben niet zo blij met hoe veel mensen consumeren, of dat nu natuurlijke bronnen, onnatuurlijk gegenereerde energie of onbedachte producten zijn. Zonder te denken en zonder bewustzijn naar de wereld waar we leven, noch de mensen die het produceren, noch de levensomstandigheden waarin zij zich bevinden. Ik kan de wereld niet veranderen, en dat probeer ik dan ook niet. Wat ik wel doe is leven met minder en de dingen die ik al heb gebruiken en waarderen, opnieuw en opnieuw.
Afstand van doen van dingen doe ik pas wanneer ik ze een paar jaren niet meer heb gebruikt. En met elke nieuwe aanschaf iets moet een ander ding eruit. Dit komt uiteraard voort van een leven op de fiets: ik kan maar een bepaalde hoeveelheid meeslepen. Wanneer ik niet fiets hergebruik ik bepaalde items liever, ik transformeer ze dan bijvoorbeeld. Daarom zie ik liever tijdloze designs in plaats van modieuze dingen goed voor een seizoen. Vaak dragen we kleding of accessoires voor een seizoen om het daarna weg te gooien, of aan een goed doel te geven; een goede manier om het geweten in te boeten. Wat ik daarvan terecht heb zien komen in Afrika is markten vol, en straatkanten bezaaid met spullen die wij niet willen, en zij ook niet. Niet alleen dat, met zulk soort liefdadigheid ontnemen we de mensen van hun lokale kledingstijl en zorgen we ervoor dat kleermakers minder vraag naar werk hebben.
Al dat ik nu doe zou ik graag vertaald zien naar dit nieuwe avontuur.
Nu vraag je je misschien af waarom er een kop chai bovenaan de tekst te zien is? Dat is omdat ik geloof in langzaam leven. In het tijd en ruimte uitnemen voor het bewonderen wat rondom is. Oog hebben voor dat wat in ons zelf en erbuiten gebeurd. Ik geloof in bedachtzame ondernemingen, niet per se het uitsluiten van impulsen, en waar gaat dat beter dan met een kop chai? Of koffie natuurlijk.
Advertisements

You may share your opinion...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s